'Lo prince' de Maquiavèl

IEO Edicions ven de publicar en version occitana Lo Prince de Maquiavèl.

La traduccion occitana es de Joan Massip. Lo libre de 128 paginas es vendut al prètz de 14 èuros.

Presentacion : En 1615, a Ingolstadt en Bavièra, se cremèt en plaça publica l’efigia de l’italian Nicolau Maquiavèl (1469-1527). Las Glèisas de l’epòca son convençudas — e o proclaman — que Lo Prince, son òbra famosa, foguèt escrita per la quita man de Satan.

Perqué un tal òdi al respècte del libre e de son autor ? Perqué aquel obratge màger e universal, paregut al sègle XVI, contunha fins ara a sentir a sofre ?

Las responsas se tròban, evidentament, dins son contengut : una istòria naturala consacrada, non pas als animals e a las plantas, mas a l’univèrs de la politica. « Istòria » que cal entendre, aicí, al sens grèc d’enquèsta, de descripcion. D’efièit Lo Prince descriu fredament, sens jutjar, lo menament dels afars politics.

Observator de terren, son autor nos mòstra — en defòra dels filtres metafisic e moral — la logica intèrna de las causas, çò que mòu l’òme o la femna de poder e cossí s’endevenon, o pas, amb los eveniments. Per aital nos mòstra una vertat que, emai la solfine, l’umanitat vòl ignorar.

Nicolau Maquiavèl (1469-1527) foguèt un istorian, poèta, diplomata e musician italian de la Renaissença. Es reconegut coma fondador de la sciéncia politica modèrna. Escriguèt sus l’Estat e lo govèrn coma son vertadièrament e non pas coma deurián èsser.

Los estudis recents de l’autor e de son òbra mòstran que sa reflexion foguèt mal interpretada istoricament. Dempuèi las primièras criticas postumas per un cardinal anglés, las opinions, mai d’un còp contradictòrias, se multiplican.

Primièra de cobèrta del libre Lo Prince de Maquiavèl, 2025, IEO Edicion

Lux veneris - Joan-Ives Casanòva

Lux veneris de Joan-Ives Casanòva (Trabucaire, 2003, 88 paginas, 12 €). Raconte de l'amor e del desir. Extrach :

Ai ! lo desir, avètz bèu ròtle amb vòstre desir que vos ven ais uelhs coma lo velhaire dau mond, bèu ròtle de nos faire creire a son bonaür e a son espetament e après, de que faire après, donc, de que pensar après amb totei lei gèsts vergonhós e banaus de la cigarreta alucada, la lenga que se bolega soleta dins la boca per vestir lo silenci que se pòt pas eternalament lecar lei fendas umidas e escartar d’aise d’aise amb lei dents, de la poncha de l’esmaut, lei labras sarradas de la cambra. E, digatz-me, de que dire e de que faire après ? Comolar, comolar lo vuege, l’organizar, faire coma se, coma se pòt faire, coma se podriá faire, coma se deu faire, lo temps de recomençar s’o podètz, de laissar tombar lo tròç de carn flaca que vos pendola entre lei cambas ò alara de ren dire, d’acceptar lo silenci coma paraula, d’escotar lo respir de l’autre e lo sieu, de lei comparar, de veire son pitre se levar e se desgonflar, esperant la sòm, lo roncament, lei cambas umidas que se cròsan, de se desvelhar e partir a la muda per òrta...

E d’aquí nasquèron los mites - Griselda Lozano

Lo libre E d’aquí nasquèron los mites de Griselda Lozano sortiguèt en 2017.

Recampa una seleccion dels melhors articles sus l’istòria d’Occitània que l'autora publiquèt sul jornal numeric Jornalet.

Lo libre conten 276 paginas.

Las vacanças de Pascas - Sèrgi Gairal

vacancas-sergi-gairal Dins Lo barracon, tot un vilatge cèrca Clotilda, una dròlla de dètz ans que desapareis pendent un mes e mièg.

Dètz e sèt ans pus tard, aquela dròlla, venguda adulta, decidís de contar son escapada, de dire la vertat a totes los que la cerquèron. Aquò balha Las vacanças de pascas un pichon roman a la primièra persona, sensible e just.