'Flors salvatjas de Perigòrd' de Joan-Loís Orazio

Novelum publica lo segond tòme del libre de Joan-Loís Orazio dedicat a las flors salvatjas de Perigòrd.

Segond los editors, tròp sovent quora tiram camin, preocupats per la mesura del temps, passam rasís de las plantas sens quitament ne far cas. Pasmens, son aquí, estonantas e misteriosas. Companhas silenciosas, constituïsson un decòr incomparable e s'ameritan d'èsser consideradas. Los libres de Joan-Loís Orazio consacrats a las flors salvatjas de Perigòrd son un mejan novèl de las estudiar.

Lo tòme 1 publicat en 2024, presenta las uèch familhas seguentas : adoxacèas, aloragacèas, amarantacèas, apiacèas, apocinacèas, araliacèas, aristoloquiacèas e asclepiadacèas.

Lo tòme 2 sortit en 2026, es consacrat a las asteracèas, l'una de las familhas mai grandas e mai variadas del regne vegetal.

Coma pel tòme precedent cada espécia es descricha amb precision, replaçada dins son mitan, de nòtas donan d'informacions sus son abitat, sa reparticion e sos usages. Lo libre s'inscriu dins la continuitat d'una entrepresa apelada a se desplegar dins las annadas venentas.

Aqueles dos libres consacrats a las flors salvatjas, completan lo trabalh de l'autor subre d'autras plantas. Publiquèt en 2018 a cò de Novelum, Arbres, arbrilhons e arbricèls salvatges dels causses de Perigòrd, e, en 2014, Orquidèas salvatjas de Perigòrd tanben a cò de Novelum.

Los obratges son bilingües occitan e francés.

Contes de l'Unic - Pèire Bec

contes-de-l-unic Contes de l'Unic de Pèire Bec (1977, Pròsa gascona, A tots IEO, Per Noste).

Quatrena de cobèrta : "... Mès tot sobte que larga un crit. La gròssa tataranha negra de ièr matin qu'ei de nau aquiu, a galaupar sus la blancor deu plafons. Mès qu'ei copadas en dus, e n'i a pas aquiu que la partida anteriora, un torax velut dab ua boca en abans e quate patas qui caminan estròssament. L'Unic qu'a lo còr qui'u tresvira e que cluca los uelhs. Quan los torna draubir, que's vira instinctivament de l'aute costat de la cosina e que destria un enòrme abdomen qui s'arrossega possivament sus quate patas. L'Unic que gaha la vomidèra, mès que's rasona e torna prénguer lo son dejunar. L'estomac pleat, que's sentish melhor : "qu'ei devut engolir quauqua substància allucinogèna, que's digoc. Aquò n'ei pas arren. Que cau demorar."

Simone Weil - L'inspiration occitane

weil-inspiration-occitane L'inspiration occitane, dos tèxtes de Simone Weil.

(Édition de l'éclat, 2014, 80 paginas, 7 èuros).

Dins aquel libronèl, presentat per Claude Le Manchec, se tròban los dos articles de Simone Weil sus la cultura occitana.

Lo cant de la chicana - Max Roqueta

cant-chicana-roqueta Lo cant de la chicana - Max Roqueta
Tèxt original occitan e traduccion francesa de l'autor e de J.F. Brun
11 x 17 cm - 50 paginas - 10,50 èuros

Presentacion de J.F. Brun - La Chicana, aquò's lo laberint. Palais enfachinant e trapèla sens escapa, ont, au centre, se fai lo rescontre mortau dau Minotaur, aquel enfant mostrós dau morre de taur concebut per lo dieu e la reina Pasifae. E lo laberint es tanben la metafòra de nòstra vida, un ultim e decisiu avatar de la cosmogonia mesa en scèna per l'òbra de Max Roqueta.