les-pays-des-parlers-perdusSul libre Les Pays des parlers perdus de Pierre Pasquini, un article de Joan-Francés Blanc dins la revista Estudis Occitans (numèro 19 , 1996, pagina 55).

Sortit d'una tèsi de 1991, qu'agèri pas l'astre de legir, l'obratge de Pierre Pasquini n'es benlèu un de mai dins la tièra de las analisis del psicodrama del movement de renaissença d'òc. Una pèira de mai sus l'ataüt, benlèu, mas pasmens lo libre presenta de causas interessantas, per exemple pels istoriografs. Que lo biais d'escriure l'istòria (Robèrt Lafònt dins sa prefaci o ditz ben : avèm aquí un trabalh d'Istorian) depend pas sonque de las sorgas, mas tanben de la tòca que s'es balhada l'autor en se botant a la règa. Aquela tòca es la de l'autor, mas aqueste banha dins un temps e dins una environa (las orientacions de sos directors d'estudis) que lo butan a des causidas ideologicas (al sens large del mot) mai o mens concientas.

Tre lo començament, l'opcion istorica es clara : tres parts cronologicas contan l'evolucion de la vision de la lenga en Occitània.

La primièra, « Les parlers ignorés », desgruna lo discors abitual suls trobadors. Lo messatge occitanista passa plan : la lenga es sens varietat dialectala vesedoira, s'impausa de pertot, quitament en Euròpa, sens volontat egemonica pr'aquò, e finís que s'avalís aquela cultura trobadorenca per manca de renovelament. Parla puèi de la koinê, de son avaliment, de las renaissenças (bona lectura de R. Lafònt), de la « decadéncia » del s. XVIII (lectura de F. Garavini). Menciona pas vertadièrament la renaissença gascona e fa pas que passar a la lèsta sul napolitan.

Lo passatge mai interessant es benlèu dins la part segonda, sul periòde revolucionari : las tentativas de revirada dels tèxtes oficials, l'òbra de l'abat Grégoire e lo silenci dels creators que foguèron actors de l'epòca mas que se doblidèron la lenga. Lo títol es plan causit : « Les parlers refoulés ».

Mercegi Joan Sibille de m'aver butat a tornar legir lo libre, qu'aicí i aprenguèri un fum de causas... De notar la responsa de Perpinhan a la question de l'abat Grégoire sus l'importància de destrusir lo patés : « Nulle. Pour le détruire, il faudrait détruire le soleil, la fraîcheur des nuits, le genre d'aliments, la qualité des eaux, l'homme tout entier. »

La part darrièra, « Les parlers sublimés », es una critica ferotja de l'institucion de la lenga pel Felibrige. S'agís de la separacion entre pòble ideal e pòble real d'un latz (cita, p. 130, Mistral que s'estima melhor de felibrejar lo diluns – que lo pòble i es pas, trabalha – que non pas lo dimenge) entre lenga oficiala e lenga populara de l'autre, que i a « absence d'articulation entre la langue de Mistral et les parlers locaux » (p. 116). Atal la normalizacion ven d'amont, e non pas del pòble (p. 134). Per P. Pasquini, la paur de la mòrt e lo sòmi d'eternitat butan los Felibres de cap a una lenga nostalgia.

Buta pas l'analisi, P. Pasquini, entrò la situacion de uòi. Que, dins l'occitanisme contemporanèu, d'unes an de cap a la lenga e al pòble la meteissa atituda : sembla « occitanistament corrècte » al jorn que sèm de plànher la desaparicion dels darrièrs parlaires (e de se regaudir d'amagat qu'atal la lenga nomada-o-estandard-o-centrala-o-normativa serà pas pus embestiada pels patés), o al contra de menar un combat acarnassit contra la quita idèa d'unitat de la lenga. Doas sublimacions contradictòrias, mas doas sublimacions pasmens, que revèrtan pas la realitat.

D'autras sublimacions existisson, coma la de prene una part d'Occitània e de ne far una generalitat. Vesèm la dificultat, dins lo trabalh scientific, d'englobar l'ensems d'Occitània. Dins lo libre de P. Pasquini, se redusís a Provença. La comparason amb napolitan e venecian es tèuna e bota al meteis nivèl çò que los lingüistas considéran coma de dialèctes e l'occitan qu'es fins ara englobat dins la categoria « lenga ».

L'urgéncia de reorientar los estudis e las recèrcas dins lo maine occitanista n'es que mai evidenta.

Joan-Francés Blanc

*

Les Pays des parlers perdus : Pierre Pasquini, 190 paginas, Les Presses du Languedoc, 1994, ISBN : 2-85998-126-8


Pas de panica a Sant-Perdols - Sèrgi Viaule

mars Junh de 2022, Sèrgi Viaule publica a las Éditions des régionalismes son darrièr roman, un roman policièr de 186 paginas, o puslèu segon el, un roman gendarmièr.

Sant-Perdols es una vilòta coma n’avèm maitas en Occitània. Viu al ritme del picatge de las oras, aquestas degrunadas pel relòtge pincat sul cloquièr de la vièlha catedrala, mas viu mai que mai per l’Amicala Rugbistica Sant-Perdosòla, lo club esportiu mai seguit de la ciutat, e tot aniriá planièr dins lo melhor dels monds, se un endeman de partida a l’estadi de Trincamòla lo sonhaire de l’equipa Primièra aviá pas desaparegut.

Libre - 'La technique et le temps' - Bernard Stiegler

mars L'editor Fayard, ven de tornar editar (2018) en un volum titolat La technique et le temps los tres primièrs libres de Bernard Stiegler sus la tecnica.

Dins aqueles libres Bernard Stiegler pausèt las fondamentas de sa teoria. Aquela propausada a la debuta de l'èra del numeric, foguèt saludada coma un eveniment.

L'astronòm inagotable - Felip Gardy

astronom-inagotableL'astronòm inagotable - Felip Gardy
Trabucaire - Colleccion Pròsa occitana
2015 - 142 paginas - 14 èuros
ISBN : 978-2-84974-218-1 - 22 cm x 14 cm

Presentacion de l'editor - Fins ara, coneissiam Felip Gardy mai que mai coma poèta. Ara dona a legir un trentenat de pròsas cortas, ineditas o escampilhadas en revistas, que nos revèlan un mond insolit. Presentan de narrators sens identitat ni passat, d’existéncias malseguras, en perilh de se fondre coma de sucres dins l’ocean de lor agach coma d’avugles dins la nuèch, agachaires se dissolvent dins l’objècte agachat, coma "l’astronòm inagotable" que se pèrd dins los espacis infinits. Cada narracion es coma l’arrèst sus imatge progressiu d’un filme que quitariá pas de s’alentir e de s’escafar, un vam paradoxal cap a l’immobil, coma un fèrre roge espinchat al moment que se tira del fuòc fins al palliment definitiu. Aquelas pròsas contan pasmens d’eveniments extraordinaris, d’apocalipsis per extincion, de negadas dins lo nonrés coma dins un element liquid, granda lutz eissorbanta, tenèbras pastosas o color unica qu’envasís tot lo mond.