'Lo prince' de Maquiavèl

IEO Edicions ven de publicar en version occitana Lo Prince de Maquiavèl.

La traduccion occitana es de Joan Massip. Lo libre de 128 paginas es vendut al prètz de 14 èuros.

Presentacion : En 1615, a Ingolstadt en Bavièra, se cremèt en plaça publica l’efigia de l’italian Nicolau Maquiavèl (1469-1527). Las Glèisas de l’epòca son convençudas — e o proclaman — que Lo Prince, son òbra famosa, foguèt escrita per la quita man de Satan.

Perqué un tal òdi al respècte del libre e de son autor ? Perqué aquel obratge màger e universal, paregut al sègle XVI, contunha fins ara a sentir a sofre ?

Las responsas se tròban, evidentament, dins son contengut : una istòria naturala consacrada, non pas als animals e a las plantas, mas a l’univèrs de la politica. « Istòria » que cal entendre, aicí, al sens grèc d’enquèsta, de descripcion. D’efièit Lo Prince descriu fredament, sens jutjar, lo menament dels afars politics.

Observator de terren, son autor nos mòstra — en defòra dels filtres metafisic e moral — la logica intèrna de las causas, çò que mòu l’òme o la femna de poder e cossí s’endevenon, o pas, amb los eveniments. Per aital nos mòstra una vertat que, emai la solfine, l’umanitat vòl ignorar.

Nicolau Maquiavèl (1469-1527) foguèt un istorian, poèta, diplomata e musician italian de la Renaissença. Es reconegut coma fondador de la sciéncia politica modèrna. Escriguèt sus l’Estat e lo govèrn coma son vertadièrament e non pas coma deurián èsser.

Los estudis recents de l’autor e de son òbra mòstran que sa reflexion foguèt mal interpretada istoricament. Dempuèi las primièras criticas postumas per un cardinal anglés, las opinions, mai d’un còp contradictòrias, se multiplican.

Primièra de cobèrta del libre Lo Prince de Maquiavèl, 2025, IEO Edicion

Quora la matèria... - Miquèu Arnaud

Lo libre de Miquèu Arnaud, Quora la matèria..., que sortiguèt en 2017 es una ficcion : descabestrada, leugièra.

L'autor s'amusa aquí de tot e amusa. Fantasma sus l'occitanisme de deman, per melhor se trufar de lo de uèi, fantasma sus Euròpa, sus las organizacions politica de venir, sus las tecnologias futuras (e las siá visions aquí son un pauc ninòias, lo libre pòt pas èsser calificat de roman d'anticipacion).

Sul libre 'La il.lusió occitana' d'August Rafanell

la-illusio-occitana Un article de Felip Gardy dins la revista OC numèro 84, estiu de 2007, sul libre d'August Rafanell, La il.lusió occitana. La llengua dels catalans entre Espanya i França. Epilòg de Robert Lafont (Barcelona, Quaderns Crema, Ensag n° 37, 2006, dos volums, 1542 paginas) [ligam editor]

Aquí un obratge coma se'n publica gaire : dos volums, mai de mila cinc cents paginas polidament presentadas, amb tot un fum de documents illustratius en contraponch dau tèxt, una analisi precisa, detalhada, menada tot de lòng amb clartat e rigor, e que pasmens se legís quasi coma un roman, de la primiera a la darriera pagina, que l'autor, o ditz eu clarament, i a pas tant vougut desenvolopar una opinion, quina que siá, qu'expausar, dins tota sa complexitat e son detalh, leis endevenenças d'un moment lòng que toquèt ço que li diguèron sovent de "panoccitanisme".

Nani Monsur - Robèrt Lafont

nani-monsur Nani Monsur de Robèrt Lafont (Vent Terral, 5 èuros, 11 x 18 cm, 122 paginas).

Presentacion de l'editor : "Lo Nani Monsur de l’autor es dialectic coma es critic. Robèrt Lafont i crosa l’espingòla. Enfronta las idèas e que la melhora ganhe. Mas a cada prat batalhièr sa tèla de fons. Aicí la natura de la societat occitana a bastir."