Aquí çai jos l'editorial de Patrici Roques publicat dins La beluga (jornal del Club Occitan de Noisy le Grand) de març de 2017.
Occitània, filha d’Euròpa
Qual(a) poiriá pretendre que la cultura occitana, dempuèi l’epòca dels Trobadors, seriá pas ligada d’un biais intim a la cultura comuna dels autres paises d’Euròpa ? Lo sosten fisèl dels organismes culturals de la Comunautat Europenca a las culturas « regionalas » e/o minoritàrias n’es una pròva de mai.
Ailàs l’unitat e la seguretat d’aquesta son ara amenaçadas de pertot : Brexit, fin programada de la proteccion militària dels Estats-Units, a l’Èst bruch retronissent de bòtas russas... En mai d’aquò s’afortís en Occitània tanben lo replegament sus una nostalgia « etnò-nacionala » francimanda. Lo refús de l’Autre/a, de la diferéncia culturala, e la recèrca de bocs emissaris, an poirit lo debat politic. Provòcan lo reviscòl de fòrças escuras per las qualas la mòrt de l’Union Europenca seriá lo remèdi magic per garir las malautiás del caumatge e de la crisi economica. Cal prepausar d’urgéncia un autre camin. Contra la tampadura dels esperits e dels còrs, la dubertura sus l’alteritat dels autres pòples europencs pòt èstre una compausanta majora de la consciéncia de se de la Femna e de l’Òme occitan-a-s.
L’Union Europenca (de reformar d’urgéncia tanben, per segur) pòt porgir a Occitània d’un costat una votz fòrta dins lo monde « globalizat » de uèi e, d’un autre costat, la seguretat e l’afirmacion de sa pròpria identitat – se o volèm.
Occitània es filha d’Euròpa, o deu pas debrembar.
Patrici Roques
