Del 23 al 26 de julhet a Rodés : concèrts (Luc Aussibal, Lo còr de la Plana, Goulamas'k, Txarango, Papà Gahús...), literatura (Maria Roanet, Miquèl Decort...), dança... Legir lo programa [aicí]
Presentacion : "Rodés, cap-luòc d’Avairon, en aculhissent l’Estivada dempuèi vint ans, es venguda al fial dels ans la capitala d’un país sens frontièras, sens armadas nimai Estat e definit sonque per sa lenga e sa cultura : Occitània. Podrem pas s’empachar, a l’ocasion d’aquel anniversari simbolic, d’agachar çò que nòstre festenal es vengut : 8 regions de França ara amassadas, de partenaris en Itàlia e en Catalonha, d’amistats que van plan al delà, de centenats d’artistas e de detzenas d’espectacles programats... Degun auriá poscut dire que capitariam de far d’un eveniment occitan un vertadièr succès popular : èrem 100 000 l’an passat !
"Mas lo cap d’an es pas lo cap del camin, e de trabalh ne demòra, e fòrça. De cap a la reconeissença d’aquelas lengas e culturas que cada an botam sul davant de l'empont. De cap a de vertadièras dinamicas creativas, per que l’aquí posca enfin viure e inventar. Podèm pas demorar en defòra de la tectonica dels territòris, que vei las termièras se mòure, las linhas se passar, los dialògs se simplificar, las idèas s’escambiar...
"Alara, l’Estivada, qu’es aquò ?
"Reconegut coma lo festenal occitan de referéncia per sa pluridisciplinaritat e sa singularitat de festenal interregional de las culturas occitanas, l’Estivada ensaja, per sas prepausicions artisticas e culturalas coma per sa pratica, de copar las representacions “folcloristas” tròp sovent estacadas a las lengas e culturas dichas regionalas. Luènh de las ressègas, avèm una vision modèrna e universalista de nòstra identitat, que se resigna pas al silenci e cèrca a çò que l’occitan tòrne trobar la plaça que deu èstre la sieuna : lenga de vida e pas del sol sovenir.
"Tota la programacion de l’Estivada es doncas fargada a l’entorn de la lenga occitana, la lenga minoritària de tota la mitat Sud de França, tant plan coma de qualques regions dels païses vesins (Espanha e Itàlia). Cercam a ne mostrar lo melhor, e a ancorar nòstra istòria dins lo sègle 21. Aquò nos empacha pas evidentament d’aver d’amistats, de còps de còr, de solidaritats amb d’autres artistas, d’autras lengas, d’autres pòples.
"Èstre occitan es una causida, una conviccion prigonda, qu’es la nòstra, e que permet pas la neutralitat : l’Occitan es encara una lenga “sens-papièrs” e Occitània existís sonque se, a cada generacion, d’òmes e de femnas se reconeisson occitans. Luènh d’impausar que que siá, perpausam als esperits dobèrts de novèlas lecturas de las lengas, de las culturas, de la societat, per que cadun pòsca en plena consciéncia se reconèisser, se tornar trobar, descobrir, partatjar...
"Volèm bolegar las causas, e los 20 ans son l’ocasion de dire que volèm per nòstra lenga, l’occitan, un estatut que li autorise una plaça normala al quotidian... E la normalitat passa per l’abausonament de las parets de certesa qu’environèron tostemps las culturas minorizadas : estereòtipes, escorcièras, reduccions... Mas fasèm mèfi de pas daissar degun sus la talvera : a l’Estivada lo sectarisme es pas de jòc. [...]"
